“புலிகள் விடாயினம்” என கூறிய வெளிநாட்டவர்கள் இன்று எங்கே?

10.5.13

இந்த தலைப்பின் முதல் (“பொடியள் விடாயினம்”) பகுதியை பார்த்தவுடன் பலருக்கு பழைய ஞாபகங்கள் சில மனதில் ஏற்படலாம். ஆமாம்! 1980கள் தொடக்கம் (ஈழ விடுதலைப் போராட்டத்தில் விடுதலைப் புலிகளின் கை ஓங்கிய காலம்) ஏறத்தாள 2009 மே மாத நடுப்பகுதியில் “முள்ளிவாய்க்கால் முடிவு”ஏற்படும் வரை வடக்கில் அதுவும் குறிப்பாக யாழ் குடாநாட்டில் மூத்த பரம்பரையை சேர்ந்த அதிகமானவர்களால் முணுமுணுக்கப்பட்ட ஒரு நம்பிக்கைக்குரிய ஒரு சொல்லாகவே இது இருந்து வந்தது.
pulikal-5-300x266

இதுதவிர “இருந்து பாருமன் பெடியளின் அடியை”, “உவங்கள் (இராணுவம்) நல்லா வாங்கிக் கட்டப் போகினம்” , போன்றனவும் இம்மக்களினால் அதிகம் பயன்படுத்தப்பட்ட சொற்பிரயோகங்கள் ஆகும். இதுபோன்ற சொற்களும் வசனங்களும் இன்னும் அதிகம் உள்ள போதும் விரிவஞ்சி அவற்றை தவிர்க்க விரும்புகின்றேன். இதில் “பெடியள்” என விழிக்கப்பட்டவர்கள் தமிழீழ விடுதலைப்புலிப் போராளிகள் ஆவர்.

குறித்த இந்த வார்த்தையானது பல ஆத்மார்த்தமான உணர்வுகளை தன்னகத்தே கொண்டிருந்தது. அன்பு, மரியாதை, கௌரவம், செல்லம், நம்பிக்கை போன்ற பல உணர்வுகளின் ஒட்டுமொத்த வடிவமாகவே இந்த சொல் தமிழ் மக்களால் குறிப்பாக விடுதலைப் புலிகளின் ஆதரவாளர்களால் பயன்படுத்தப்பட்டது என்பதை யாவரும் ஏற்றுக்கொள்வர்.

ஆரம்பத்தில் விடுதலைப் புலிகளின் ஆண் போராளிகளுக்கு (பெடியங்கள் /பொடியங்கள்) இந்த சொல் பயன்படுத்தப்பட்டாலும் பின்னர் பெண் போராளிகளையும் சேர்த்தே இது பயன்பாட்டில் இருந்தது. பெண் போராளிகள் மேற்கூறிய சொல்லின் பெண்பால் பொருள்கொண்டு அழைக்கப்பட்டமையானது மிகவும் அரிதாகவே காணப்பட்டது.
எனவே ஒரு கட்டத்தில் “பெடியள்” என்ற வார்த்தையானது பொதுவில் விடுதலைப்புலி உறுப்பினர்களை அடையாளப்படுத்தவே உபயோகப்படுத்தப்பட்டது. மேலும் “பெடியள் விடாயினம்”என்ற சொல்லானது பல்வேறு அர்த்தங்களில் பயன்படுத்தப்பட்டது.

பொதுவாக இலங்கை இராணுவத்துடன் மோதல்கள் இடம்பெறும்போது சிலவேளைகளில் தற்காலிக இராணுவ பின்னடைவுகளை விடுதலைப் புலிகள் சந்திக்கின்றபோது தம்மைத் தாமே ஆறுதல்படுத்திக் கொள்ளவும், விடுதலைப் புலிகள் ஒருபோதும் தமது இறுதி இலக்கான தமிழ் ஈழம் என்ற கோரிக்கையை விட்டுக்கொடுக்க மாட்டார்கள் என்பதை மறைமுகமாக சொல்லவும் இந்த சொற்றொடர் அதிகமாக வழக்கிலிருந்தது. மேலும் விடுதலைப் புலிகள் போராட்டத்தை ஒருபோதும் விட்டுக்கொடுக்க மாட்டார்கள், அவர்களை தோற்கடிக்க முடியாது என்ற அர்த்தத்திலும் இந்த வசனம் அடிக்கடி பயன்படுத்தப்பட்டது.

எனினும் யாருமே எதிர்பார்த்திராத விதத்தில் “முள்ளிவாய்க்கால் முடிவுகள்” சோகத்தில் முற்றுப்பெற்றபோது, நிலைமை தலைகீழாக மாற்றமுறத் தொடங்கியது. யுத்த முடிவில் பல ஆயிரக்கணக்கான போராளிகள் ஒன்றில் கைது செய்யப்பட்டார்கள் அல்லது இராணுவத்திடம் சரணடைந்தார்கள். இந்த நிகழ்வோடு “பெடியள் விடாயினம்” என்ற சொல்லும் பயன்பாட்டினின்றும் வழக்கொழியத் தொடங்கியது.

மாபெரும் அதிர்ச்சியை “தமிழ் ஈழ” ஆதரவாளர்களுக்கு ஏற்படுத்திய “முள்ளிவாய்க்கால் முடிவுகள்” “பெடியள்” தொடர்பான அவர்களின் அபிப்பிராயத்தை மட்டுமின்றி, அவர்களை நோக்கிய செயற்பாடுகளையும் மாற்றியமைத்தமையானது மிகவும் வியப்பிற்குரிய துயர்மிகு நிதர்சனமாகும்.
formaer-ltte
உலக நாடுகளில் பொதுவாக இவ்வாறான உள்நாட்டு மோதல்கள் முடிவுக்கு கொண்டுவரப்பட்ட பின்னர் இயல்பாக எழுகின்ற பிரதான ஒரு பிரச்சினைதான் போராட்டத்தில் ஈடுபட்ட முன்னைநாள் போராளிகளை மீண்டும் அவர்களின் வாழ்விட சமூகங்களுடன் இணைத்து ஓர் இயல்பு நிலை வாழ்க்கை முறையினை மீளக் கட்டியெழுப்புவது ஆகும்.

அதாவது அவர்களை சமூகத்தில் மீளொருங்கிணைத்துக் கொள்வதாகும். ஒரு உயர்ந்த அல்லது அவர்களது பார்வையில் மகத்தான இலட்சியத்துடன் தமது இலக்கினை நோக்கி ஆயுதம் ஏந்தி போராடிய இவர்களை எப்போதும் இவர்கள் சார்ந்த மற்றும் சாராத சமூகங்கள் உடனடியாகவே தம்முள் உள்வாங்கிக் கொள்வதில்லை.

எவ்வளவுதான் புனர்வாழ்வு அளிக்கப்பட்டு இவர்கள் விடுதலை செய்யப்பட்டாலும் இந்த போராளிகள் தொடர்பான அச்சம் அத்துடன், இவர்கள் கடந்த காலங்களில் கொண்டிருந்த ஆயுத அரசியல் மற்றும் இராணுவ வகிபங்குகள் என்பன சமூகத்தில் பலத்த சந்தேகத்தையும் பயத்தையும் கொடுக்கும் என்பதில் எதுவித சந்தேகமும் இல்லை.
அதுவும் இலங்கை போன்றதொரு நாட்டில் இந்த முன்னைநாள் போராளிகள் அவர்களின் புனர்வாழ்வுக்குப் பிந்திய விடுதலையின் பின்னரும் இலங்கை இராணுவ உளவுப் பிரிவினரால் நிழல் போல தொடர்ந்து கண்காணிக்கப்பட்டு வருகின்றனர். இது போன்ற விடயங்களும் கூட அவர்கள் சார்ந்த சமூகத்தினர் மத்தியிலான இவர்கள் குறித்த பார்வையை பெரும் அச்சுறுத்தலுடன் கூடிய ஒன்றாகவே விஸ்தரித்துள்ளது.
ltte.girls-001-300x200
இராணுவ மற்றும் உளவுப்பிரிவு கண்காணிப்பு நடவடிக்கைகள் தம்மகத்தே பல நியாயப்பாடுகளைக் கொண்டிருந்தாலும் குறித்த சமூகத்தின் இந்த போராளிகள் தொடர்பான எண்ணப்பாட்டினை நேர்நோக்குக் கொண்டதாக அமைக்கவில்லை. இவ்வாறு அரசினால் புனர்வாழ்வு அளிக்கப்பட்டு விடுதலை செய்யப்பட்டுள்ள பல ஆயிரக்கணக்கான முன்னைநாள் விடுதலைப்புலி உறுப்பினர்களில் வடக்கை சேர்ந்த தமிழ் போராளிகளுக்கும் இந்த நிலையே ஏற்பட்டுள்ளது.


ஒரு காலத்தில் சமூகத்தின் விடிவெள்ளிகளாக பார்க்கப்பட்டும் போற்றப்பட்டும் இருந்த இந்த போராளிகள் இன்று நம்பிக்கை தளம்பிய ஒரு கையறுநிலையில் அநாதரவாக வீதிகளிலே விடப்பட்டுள்ளனர். “விடுதலைப் போராளிகள்”, “வீரவேங்கைகள்” மற்றும் “இனத்தின் விடுதலை வீரர்கள்” என்றெல்லாம் போற்றிப் புகழப்பட்ட இவர்களை இன்று ஏறெடுத்துப் பார்க்கவும் யாருமில்லாத நிலை தோன்றியுள்ளது.

குடும்ப அங்கத்தவர்கள், நண்பர்கள், உறவினர்கள் மற்றும் அயலவர்கள் என்று எல்லோராலும் தனிமைப்படுத்தப்பட்ட நிலையில் இன்று இவர்களில் பலருடைய காலம் கழிந்து செல்கிறது.

ஒரு காலத்தில் ஊர்ச் சந்திகளிலே ஏ கே 47 ரக ஆயுதங்களை தமது தோள்களிலே மிடுக்காக சுமந்து கொண்டு உலாவரும் இவர்களுடன் நின்று பேசுவதையே ஒரு பாக்கியமாகவும் சமூக கௌரவமாகவும் கருதிய பலர், இன்று இவர்களைக் கண்டாலேயே சொல்லாமல் கொள்ளாமல் நழுவிச் செல்லும் நிலையே காணப்படுகிறது.
former-ltte-cadres
கட்டிளம் பருவத்தினரான இந்த இளைஞர், யுவதிகளுக்கு போதிய தகுதிகள் இருந்தும் தொழில் வாய்ப்புகளை வழங்க அநேகர் முன்வருவதில்லை. மறுபுறமாக, இவர்களில் திருமண வயதை எட்டிய நிலையிலுள்ளோரை அந்த பந்தத்தினூடாக தமது குடும்பங்களில் இணைத்துக் கொள்ளவும் அநேகமானோர் விரும்புவதில்லை.

எனவே, உரிய வயதில் தொழில் மற்றும் திருமணம் இன்றிய நிலையில் அவர்கள் சார்ந்த சமூகத்தில் இவர்களுக்குரிய அந்தஸ்து அளவீடு என்ன என்பதை ஊகிப்பது கடினமல்ல. ஒருபுறமாக தமது உயிரிலும் மேலாக மதித்த போராட்டம் தோல்வியடைந்த விரக்தி, மறுபுறமாக எந்த சமூகத்தின் விடுதலைக்காக ஆயுதம் ஏந்தி போராடினார்களோ அதே சமூகமே தம்மை ஓரங்கட்டும் நிலை என்ற இரட்டைப் பாதிப்பு அவர்களை விரக்தியின் விளிம்பிற்கே இட்டுச்செல்லும் என்பது இயல்பான யதார்த்தமே.
இந்த மன விரக்தியே இன்று வடக்கில் பல ஆயிரக்கணக்கான முன்னைநாள் போராளிகளின் நிலை. தமது இந்த அளவிட முடியாத தாக்கத்தினையும் மன இறுக்கத்தினையும் யாரிடம் முறையிடுவது என்று தெரியாமலும், யாரிடம் இதற்கான தீர்வினைக் கோருவது என்பதை அறியாமலும் நாளாந்தம் இவர்கள் தம்முள் சித்திரவதைப்பட்டவாறு அவதியுறுகின்றனர்.

வசதி படைத்த பெற்றோர்கள் தமது பிள்ளைகளை ஒன்றில் வெளிநாடுகளுக்கு அனுப்பியோ அல்லது உள்நாட்டிலே தொழில் வசதிகளை செய்து கொடுத்தோ அல்லது அவர்களை தொடர்ந்தும் கல்வி கற்க வைத்தோ அவர்களின் இயல்பு வாழ்வுக்கு உதவிவரும் அதேநேரம், மிகப்பெரும்பாலானவர்கள் மேலே கூறிய அவல நிலையிலேயே வாழும் சூழல் ஏற்பட்டுள்ளது.

அண்மையில் ஓமந்தையை அண்டிய பிரதேசமொன்றில் முன்னைநாள் போராளிக் குடும்பமொன்றுடன் நட்புடன் உரையாட சந்தர்ப்பம் கிடைத்த போது “மீண்டுமொருமுறை யுத்தமொன்று வந்தால் நீங்கள் இருவரும் என்ன செய்வீர்கள்” என்று இயல்பாகக் கேட்டேன். எதுவித தயக்கமுமின்றி இருவருமே ஒரே நேரத்தில் “நாம் தற்கொலை (சூசைட்) செய்து கொள்வோம்” என கூறியபோது நான் ஒரு கணம் அதிர்ந்தே விட்டேன்.

அந்த பதிலை அவர்கள் கூறக் காரணமாய் அமைந்த விடயம் என்னவாக இருக்கும் என எனக்குள் நானே பலமுறை வினாவிக்கொண்டேன். இறுதியாகப் பெற்ற விடை, ஒன்றில் அவர்கள் மீண்டுமொருமுறை போராடத் தயாராக இல்லை (தாம் பிறந்து வளர்ந்த சமூகத்தின் நடவடிக்கைகளினால் அந்தளவு தூரம் அவர்கள் மனம் புண்பட்டிருக்க வேண்டும்) அல்லது இன்னுமொரு முறை அவர்கள் இராணுவத்தின் பிடியில் சிக்கி சித்திரவதைப்பட தயாராக இல்லை என்பதையே என்னால் பதிலாகப் பெற முடிந்தது. அந்த இருவருமே ஏறத்தாள 6 வருடங்களுக்கு மேலாக ஆயுத போராட்டத்தில் பங்கெடுத்தவர்கள் என்பது இங்கு குறிப்பிடத்தக்கது.
former-rebels
புனர்வாழ்வு அளிக்கப்பட்டு விடுதலை செய்யப்பட்ட போராளிகளில் சிலர் தமக்கேற்பட்ட சொல்லொணா மன அழுத்தங்கள் காரணமாக தற்கொலை செய்துகொண்டதாக சில ஊடக செய்திகளில் வாசித்த ஞாபகம் எனக்கு வருகிறது. இவை வெறுமனே கட்டுக்கதைகளாக பார்க்கப்பட முடியாதவை.
ஒரு காலத்தில் தாம் மகத்தானது என நினைத்த ஒரு இலக்கிற்காக தமது இன்னுயிரைக் கூட தியாகம் செய்ய தயாராக இருந்த இவர்கள் இன்று எல்லை கடந்த விரக்தியினால் தற்கொலை செய்யுமளவிற்கு சென்றுள்ளார்கள் என்றால் அது மிகவும் ஆபத்தானது மட்டுமல்ல அதற்கான பொறுப்பை அவர்கள் சார்ந்த முழு சமூகமும் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.
வழமையாக கூறுவதுபோல அவர்கள் உருவாக காரணமாக இருந்த “பேரினவாத அரசே” அதற்கான பொறுப்பையும் சொல்லவேண்டும் என கூறி விட்டு யாரும் தப்பிக்க முயல்வதானது தமது சமூக கடமையில் இருந்து தப்பிக்க முனைவதாகவே அமையும். காரணம் அவர்கள் யாருடைய விடிவுக்காக அல்லது விடுதலைக்காக ஆயுதம் ஏந்தி போராடச் சென்றார்கள் என்பதை நாம் முதலில் மனதில் நிறுத்திப் பார்க்க வேண்டும்.
சிலவேளைகளில் அந்தப் போராட்டத்தின் மூலம் இறுதி இலக்கு அடையப் பெற்றிருக்குமாயின் அப்போது அதன் பலனை அடைந்து கொள்வதில் இப்படி பாராமுகமாக இந்த சமூகம் இருந்திருக்குமா? என்பதையும் சற்று சிந்திக்க வேண்டும்.

ஒரு காலத்தில் இந்த சமூகத்தின் விடிவுக்காக மட்டும் தமது உயிரை அர்ப்பணிக்க தயாராக இருந்த இவர்கள் இன்று இந்த சமூகத்தின் மீதும் ஏனையவர்கள் மீதும் ஏற்பட்ட விரக்தியினால் தற்கொலை செய்து கொள்ளுமளவிற்கு சென்றுள்ளார்களா? அப்படியாயின் இரண்டிலுமே முடிவு ஒன்றாக இருந்தாலும் பின்னைய காரணியானது முன்னையதை விட வித்தியாசமானது.
LTTE-Former-male-cadres-300x233
இப்போதைய தற்கொலையானது தமது வாழ்வின் மீதும் உயிரின் மீதும் வெறுப்படைந்த நிலையில் செய்யப்படுவதாகும். அதற்கான பாவத்தையும் பழியையும் நாம் யாரிடம் சுமத்துவது என்ற கேள்வி இங்கு இயல்பாகவே எழுகின்றதல்லவா?

கடந்த சில மாதங்களுக்கு முன்னர் ஒரு தென் இந்திய தமிழ் ஊடகமொன்றில் முன்னைநாள் பெண் போராளியொருவரின் செவ்வியொன்று வெளியிடப்பட்டிருந்தது. “தம்பிக்காக போராளியானேன் ஆனால் இன்று பிள்ளைக்காக விபச்சாரியாகியுள்ளேன்” என்ற தலைப்பில் வெளிவந்த அந்த செவ்வியை என்னைப் போன்ற பல ஆயிரக்கணக்கான தமிழ் வாசகர்கள் வாசித்திருப்பார்கள் என நினைக்கின்றேன்.

பலாத்காரமாக தனது தம்பியை விடுதலைப் புலிகள் தமது அணியில் சேர்த்துக்கொள்ள முயன்ற போது தனது தம்பியையும் குடும்பத்தையும் கருத்தில் கொண்டு தானாக முன்வந்து விடுதலைப் புலிகளில் தன்னை இணைத்துக் கொண்ட ஒரு போராளியான இவர் பின்னர் இறுதி யுத்தத்தின் போது இராணுவத்திடம் சரணடைந்து (கைதாகி?) புனர்வாழ்வு பெற்ற பின்னர் விடுதலையாகி உள்ளதாகவும் கூறியுள்ளார்.

மேலும் யுத்தத்தில் கணவனை இழந்ததன் காரணமாக இன்று தனது பிள்ளையை வளர்த்துக் கொள்ள முடியாத நிலையில் வறுமையின் காரணமாக தான் விபச்சாரியாக மாறியுள்ளதாகவும் இந்த செவ்வியிலே கூறியிருந்தார். இந்த செய்தியானது ஆழமான சமூகப் பற்றும் உயர்ந்தளவில் இனத்தின் மீதான அக்கறையும் ஒழுக்கவிழுமியங்களை உயிரிலும் மேலாக மதிக்கின்ற ஒவ்வொரு தமிழ் நெஞ்சங்களையும் ஆழமாகப் பாதித்திருக்கும் என்பதில் எதுவித சந்தேகமும் இல்லை.

இந்த செவ்வி வெளிவந்த பின்னர் புலத்தில் வாழ்ந்துகொண்டிருக்கும் பல தமிழ் அன்பர்கள் இதற்கு எதிராக காரசாரமான தமது கருத்துகளை இணைய தளங்களில் எழுதி இருந்தனர். இது பொய்யானது என சிலரும் வேறு சிலர் அப்படியான ஒரு பெண் நிட்ஷயமாக ஒரு தமிழ் பெண்ணாக இருக்க முடியாது எனவும் தமது ஆத்திரத்தை எழுத்துகள் மூலம் வெளிப்படுத்தி இருந்தனர். அத்துடன், குறிப்பிட்ட அந்த அச்சு ஊடகமும் கடுமையாக விமர்சனம் செய்யப்பட்டிருந்தது.
former_ltte-masonry-raining
இந்த பெண் போராளியின் வாழ்க்கை வரலாறானது எந்த அளவு தூரம் உண்மையானது அல்லது உண்மைக்கு புறம்பானது என்ற வாதப்பிரதிவாதங்களுக்கு அப்பால் நாம் யாவரும் ஒரு உண்மையை விளங்கிக் கொள்வதானது காலத்தின் கட்டாயமாகும்.
அதாவது அவ்வாறான நிகழ்வுகள் இதுவரை நடைபெறாது இருந்தாலும் கூட தற்போது காணப்படும் அவர்களது சமூக பொருளாதார நிலைமைகள் மாற்றங்களுக்குள்ளாகாமல் தொடருமாக இருந்தால் நிச்சயம் எதிர்காலத்திலாவது அவ்வாறான நிலைமைகள் ஏற்பட நிறையவே சாத்தியக்கூறுகள் தென்படுகின்றன.

அப்படியொரு விடயம் நிகழுமாயின் சம்பந்தப்பட்ட தரப்பில் உள்ள அத்தனை பேரும் அதற்கு பொறுப்புக் கூறும் நிலை ஏற்படுமல்லவா?
பொதுவாக யுத்தத்திற்குப் பிந்திய நிலையை அடையும் நாடுகள் எதிர்கொள்ளும் பிரதான சவால்களில் ஒன்றாகவே “முன்னாள் போராளிகளும் அவர்களுடைய இயல்பு வாழ்க்கை நோக்கிய முன்னெடுப்புகள்”, மற்றும் அதனோடு தொடர்புபட்ட பிரச்சினைகள் அமைகின்றன.

மோதல்களுக்குப் பிந்திய பயணத்தை ஆரம்பிக்கும் நாடுகளில் – விசேடமாக அங்கோலா, சியராலியோன், மொசாம்பிக், உகண்டா, எத்தியோப்பியா, நமீபியா, மற்றும் எல் சல்வடோர் போன்றன- சமூகங்களை மீளக் கட்டியெழுப்பும் நடவடிக்கைகள் பிரதான நோக்கு ஒன்றினைக் கொண்டிருக்கும். அதாவது, தமது குறித்த சமூக உறுப்பினர்களால் தொன்றுதொட்டு செயற்படுத்தப்பட்டுவரும் நியமங்கள், விழுமியங்கள், நம்பிக்கைகள், மற்றும் சமூக இலக்குகளுடன் பொருந்தச் செய்வதற்கான நடைமுறைப்படுத்துகை சார்ந்ததாகவே இருக்கும். இதற்கான செயற்திட்டம் பொதுவில் “டி டி ஆர்” என ஆங்கிலத்தில் வழங்கப்படும்.
இதன் பொருள், ஆயுத பரிகரணம், படைக்கலைப்பு, மற்றும் மீளொருங்கிணைப்பு என்பதாகும். இதில் இறுதியான “மீளொருங்கிணைப்பு” என்பதற்கான அடிப்படைத் தேவையாக இந்த முன்னாள் போராளிகளுக்கான இயைந்த சூழலை ஏற்படுத்திக் கொடுப்பது மட்டுமன்றி, முழுதாக தாம் வாழ்ந்த சமூகத்துடன் தம்மை இணைத்துக்கொள்ளல், இடர்களிலிருந்து தப்பி வாழ்தல் என்பனவும் அடங்கும்.
வெற்றிகரமான மீளொருங்கிணைப்பானது முன்னைநாள் போராளிகளின் வாழ்வை பின்வரும் அடிப்படையில் செழுமைப்படுத்தலாம்:
  1. சுய பாதுகாப்பு அதிகரிக்கப்பட்டு உறுதிப்படுத்தப்படல்;
  2. பொருளாதார மற்றும் அரசியல் அனுகூலங்களைப் பெற்றுக்கொள்ளல்;
  3. சமூக மற்றும் தனிப்பட்ட உளக் காயங்கள் ஆற்றப்படல்;
  4.  சமூகத்தில் அந்தஸ்திற்குரியவர்களாக நிலைபெறும் தன்மை என்பனவாகும்.
ltte.ex-tigers-300x143
இதேசமயம் இச்செயற்பாட்டில் பொதுவில் இனங்காணப்படும் குறைபாடுகளாக: மீள் ஒருங்கிணைவு உதவிகளில் குறைவுத்தன்மை, பற்றாக்குறை, அல்லது பராமுகம்; சமூக அமைதி குலைவு, பாதுகாப்பு பிரச்சினை, வேலைவாய்ப்பின்மை, மற்றும், கற்றல் நடவடிக்கைகளைத் தொடர்வதிலான இடர்பாடுகள் என்பன அமைகின்றன.

இதனடிப்படையில், மீளொருங்கிணைப்பு செயல்முறையினை அமுல்படுவதில் “நம்பிக்கையைக் கட்டியெழுப்புதல்” என்ற பிரதான ஏற்பாடு மிகவும் வேண்டப்பட்ட முன்நிபந்தனையாகக் கருதப்படுகிறது. இருப்பினும் இதற்காக முன்னிறுத்தப்படும் செயற்பாடுகள் நாட்டிற்கு நாடு வேறுபடலாம்.
இந்த முன்நி பந்தனைக்கான அடிப்படை அம்சங்களாக பின்வருவன உலக அனுபவங்களினூடாக முன்வைக்கப்படுகின்றன: குறித்த செயற்பாட்டினை நடைமுறைப்படுத்த விளையும் செயல்தருநர்கள் மத்தியில் இதன் அமுல்படுத்துகை தொடர்பில் பலமானதொரு அரசியல் விருப்பு காணப்படுதல், ஆள் பாதுகாப்பு ஏற்பாடுகள் முன்னேற்றம் காணச் செய்வதும் அதனூடாக முன்னைநாள் போராளிகளின் நிராயுத நிலை ஏற்படுத்தும் அச்ச உணர்வை தவிர்க்க வழிவகுப்பதும், மற்றும், துரிதப்படுத்தப்பட்ட மீளொருங்கிணைப்பும் அதனூடாக பிரதிபலித்துக்காட்டும் செயற்பாட்டின் வெளிப்படைத்தன்மை என்பனவாகும்.
மேற்கூறிய அனைத்து விடயங்களும் யுத்தத்திற்குப் பிந்திய காலத்தில் பயணித்துக்கொண்டிருக்கும் இலங்கைக்கும் அச்சொட்டாகப் பொருந்தக்கூடியதும் அவசியம் வேண்டப்படுவதும் என்பதில் சந்தேகத்திற்கு இடமில்லை. இந்தவகையில், இலங்கையைப் பொறுத்தவரையில், இந்நடவடிக்கை முறைமையில் சம்பந்தப்பட்டவர்களாக முன்னைநாள் போராளிகள், அவர்கள் சம்பந்தப்பட்ட சமூகம், மற்றும் அரசாங்கம் என்பன காணப்படுகின்றன.

இதில் பிரதான கருப்பொருளாக அமையும் முன்னைநாள் போராளிகள் தொடர்பில் குறித்த அவர்களின் மீள் வருகை, சுபீட்ஷத்தை நோக்கிய, அச்சுறுத்தலுக்கு இடமில்லாத எதிர்கால நடவடிக்கைகளைக் கட்டியம் கூறி நிற்பதான உறுதியான நம்பிக்கையை அவர்களின் சமூகத்திற்கும் நாட்டின் அரசாங்கத்திற்கும் உத்தரவாதப்படுத்தும் வகையில் கட்டியெழுப்பப்பட வேண்டும். இதனை செயற்பாட்டினுள் உள்வாங்கவேண்டிய கடப்பாடும் தார்மீக அக்கறையும் அவர்கள் சார்பான சமூகம் மற்றும் அரசாங்கத்திடம் தாராளமாக எதிர்பார்க்கப்படும் ஒன்று.
அதுதான் ஒரு வளமான நாட்டை கட்டியெழுப்ப உதவக்கூடிய உளப்பூர்வமான தூரநோக்குடன்கூடிய முன்னெடுப்பாக இருக்கமுடியும் என்பதுதான் என்னைப் போன்றோரின் வலுவான எதிர்பார்ப்பு.
அதேசமயம், குறித்த இந்த போராளிகள் தாம் அரசாங்க நிகழ்ச்சி நிரலின் கீழ் உள்வாங்கிய புனர்வாழ்வினை அர்த்தபுஷ்டியுடன் தமது பலம்மிக்க எதிர்காலத்தில் பயன்படுத்தி தமது தாய் நாட்டிற்கும், தாம் சார்ந்த சமூகத்திற்கும் நம்பிக்கைக்குரியவர்களாக வாழ்ந்துகாட்ட வேண்டும். அவர்களைக் கண்டு மற்றவர்கள் அச்சப்படும் அல்லது சந்தேகப்படும் நிலை அவர்களாலேயே மாற்றத்திற்கு உள்ளாக்கப்படல் வேண்டும்.
former-ltte-cadrs-2
இது இயல்பு வாழ்க்கையை சகஜ நிலையில் எதிர்கொள்ள இந்த போராளிகள் பக்கத்திலிருந்து எதிர்பார்க்கப்படும் திடகாத்திரமான முன்னெடுப்பு. இந்த பிரச்சினைக்கான தீர்வு ஏற்கனவே குறிப்பிடப்பட்டது போல் அரசாங்கம், சமூகம், மற்றும் முன்னாள் போராளிகள் என்ற முத்தரப்பினரின் முழுமையான, திருப்திகரமான, ஆத்மார்த்தமான செயற்பாடுகளினூடு எட்டப்பட்டு வெற்றி காணப்படவேண்டும். இதற்கான ஒத்துழைப்புகள் குறித்த சமூகம் சார்ந்த கடல் கடந்து வாழும் புலம்பெயர் சமூகத்திடமிருந்தும் தயக்கமின்றி முன்னெடுக்கப்பட வேண்டும்.
விடுதலைப் புலிகள் போராட்டத்தில் ஈடுபட்டிருந்தபோது இந்த கடல் கடந்த சமூகம் அந்த போராட்டத்திற்கு காட்டிய அக்கறை மற்றும் ஆதரவு என்பவற்றில் ஒரு சிறிய விகிதமேனும் இந்த புனர்வாழ்வு பெற்ற போராளிகளின் விடயத்தில் காட்டப்படுமாயின் ஒரு பாரிய மாற்றத்தை விரைவிலேயே எட்டமுடியும். இது தொடர்பான பன்முக கருத்துப்பரிமாறல்கள் ஆரோக்கியமான எதிர்காலத்திற்கு வித்திடலாம். எதையெதைல்லாமோ பேசியும் எழுதியும் வரும் நாம் இந்த விடயத்தையும் நமது கருப்பொருளாக (இனியேனும் கொஞ்சமாவது) காண்போமா?
பொதுவாக “காண்பதிலுள்ள காணாததை காண்போம்” என்பார்கள் ஆனால் இந்த விடயத்தில் சற்று மாற்றமாக “காண்பதிலுள்ள காண்பதையாவது காண்போம்” என்பதுதான் சாலப் பொருத்தமானதாக இருக்கும் என்பது எனது தாழ்மையான அபிப்பிராயம்.

0 கருத்துக்கள் :